κάθε χρόνο τίτλοι: πολυτεχνείο Χ χρόνια μετά. κάθε χρόνο ερωτήσεις στο κενό: το πολυτεχνείο ζει; το πολυτεχνείο παραμένει επίκαιρο; αναλύσεις επί αναλύσεων λίγες από τις οποίες βρίσκουν ή έστω πλησιάζουν το νόημα του.
καπηλείες αριστεριστών, αναρχικών, κομμουνιστών, πασόκων, μέχρι και οι δεξιοί τελευταίως διατείνονται πως «το πολυτεχνείο δεν ήταν ταξικό, ήταν φιλελεύθερο και δημοκρατικό»( θεός φλάξ’, που θα ‘λεγε κι η γιαγιά μου…).
σχόλια σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα από αυτούς που ναι μεν «ήταν εκεί» αλλά έχουν πουλήσει όχι μόνο τους αγώνες τους αλλά και τον εαυτό τους τον ίδιο. οι ίδιοι και οι ίδιοι μαϊντανοί (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) μας υπενθυμίζουν ότι «ήταν εκεί» και αποδομούν σιγά-σιγά τον αγώνα που –ανάμεσα σε άλλους πολλούς- έκαναν τότε.
μια συμβουλή προς το «πολυτεχνείο» από τον γ. ρουμπάνη προ δυο ετών (νομίζω) είχε δημοσιευθεί στην ελευθεροτυπία. το ΄χω φυλάξει από τότε. αξίζει.
Στο τρίστρατο
Τώρα που θα βγεις στο τρίστρατο, παιδί μου, να ξέρεις -το ξέρεις-θα βρεθείς μπροστά σε χίλια δυο θηρία. Θα παλέψεις, θα ματωθείς, θα ηττηθείς, θα νικήσεις.
Μπορεί να γίνεις και επέτειος. Ποιος ξέρει;
Μην τρομάξεις. Μη λυπηθείς. Μην απογοητευτείς.
Μόνο ξέρεις, θα ξαναπαλέψεις, θα ξαναματωθείς, θα ξαναηττηθείς, θα ξανανικήσεις. Να ξαναγίνεις επέτειος, αποκλείεται.
Θα έχεις κάνει όμως κάτι σημαντικό.
Και τότε θα σου χαμογελάσουν οι φίλοι, κάποιοι άγνωστοι…Θα σου χαμογελάσουν και οι αντίπαλοι. Θα σου χαμογελάσει και η εξουσία. Θα σου προσφέρει γλυκό, δώρα, θα σε καλέσει δίπλα της.
Μην ξεχαστείς. Μην πεις «εδώ είμαστε, φτάσαμε»…
Γιατί τότε θα είναι η ώρα που θα παραδώσεις τα όπλα, θα είναι η ώρα που θα παραδοθείς.
Και τότε δεν θα χαμογελάνε οι άλλοι δίπλα σου. Θα γελάνε, σαν γυρίζεις την πλάτη, ικανοποιημένος πως έφτασες στο τέρμα.
Ή ότι πλησίασες τόσο κοντά, που βλέπεις πια το στεφάνι του νικητή να σε περιμένει. Οτι είναι δικό σου.
Δεν είναι.
Γιατί, απλούστατα, δεν έφτασες στο τέρμα.
Είναι το καμπανάκι της τελευταίας στροφής αυτό που ακούς σαν το τραγούδι των σειρήνων. Μη σταματήσεις.Είναι η ώρα που θα μαζέψεις τις δυνάμεις σου -όσες δυνάμεις έχεις πια- για να κάνεις τη δικιά σου κούρσα.
Εκεί είναι που σε χρειάζονται οι φίλοι σου, κι ας μην πιστεύουν πια σε σένα.
Ας το έχουν σίγουρο ότι τελικά θα χάσεις, γιατί έτσι έχουν μάθει από όσους κατά καιρούς πίστεψαν.
Αυτός όμως είναι ο δικός σου αγώνας. Ο δικός σου τελικός.
Και θα τον κερδίσεις σαν πιστέψεις ότι γεννήθηκες για να είσαι ελεύθερη ύπαρξη και όχι υποταγμένη σε έναν κακό ή καλό ηγεμόνα.
Οι αξίες σου δεν χωράνε κάτω από κανένα στέμμα.
Καλή επιτυχία.ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ
