Μήτε μνημείο μήτε επέτειος…
Υπάρχουν κάποια ιστορικά γεγονότα για τα οποία ίσως είναι καλύτερο να μιλάς εκτός της “εορταστικής” περιόδου τους. Αφού τελειώσουν οι προκάτ λόγοι και οι αναμνηστικές φωτογραφίες δίπλα σε μνημεία…
Είναι αυτά τα γεγονότα που ακόμα και η ιστορία πολλές φορές αδυνατεί να καταγράψει. Αδυνατεί γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να καλουπωθούν, δεν μπορούν να ερμηνευτούν απλά κοιτώντας το κοινωνικό πολιτικό πλαίσιο της περιόδου που συμβαίνουν.
Είναι αυτά τα γεγονότα που ως πηγή, ως κινητήρια δύναμη δεν έχουν καμία βαθυστόχαστη ανάλυση, καμία ενδελεχή εκτίμηση των συνθηκών καμία οργανωμένη υποκίνηση παρά την δίψα για ελευθερία. Για πραγματική ελευθερία. Μία δίψα που μπροστά της χάνουν την αξία τους ταμπέλες και προσδιορισμοί όπως αριστεροί, αναρχικοί, κεντρώοι, αριστεριστές, που μπροστά της γιατρεύονται όλα τα ιδεολογικά κόμπλεξ.
Ένα τέτοιο γεγονός είναι και το πολυτεχνείο, και ως τέτοιο αναπόφευκτα διαστρεβλώθηκε και καπηλεύτηκε σε μεγάλο βαθμό….
Μέσα από το σχολείο πέρασε στην σφαίρα της μάχης του καλού με το κακό χάνοντας τον πραγματικά επαναστατικό χαρακτήρα του και ουσιαστικά «λογοκρίθηκε» (αλήθεια τι έγιναν οι διαδηλώσεις που ακολούθησαν για 3 μέρες?). Χρησιμοποιήθηκε χωρίς δισταγμό για την νομιμοποίηση της ακόλουθης αστικής δημοκρατίας που κάθε άλλο παρά επιδίωξη του ήταν. Σε αυτή την “μετάλλαξη” έχουν συμβάλει σημαντικά τα Μ.Μ.Ε. αλλά και ο τρόπος που μας έχουν μάθει να “αγωνιζόμαστε”. Οι εκδηλώσεις αυτές αντιμετωπίζονται πλέον ως θέαμα από τον καναπέ του σπιτιού σου, μέσα από εικόνες αναλώσιμες ανάμεσα στον καταιγισμό πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά. Εικόνες εφήμερες.
Ξαφνικά όλοι έγιναν «μέτοχοι» του πολυτεχνείου.
Αυτοί που δεν δίστασαν να το καταγγείλουν ως προβοκάτσια, που απεγνωσμένα προσπαθούσαν να εκτονώσουν την εξέγερση γιατί δεν συμβάδιζε με την δική τους πολιτική εκτίμηση ή ακόμα χειρότερα γιατί ξέφευγε από τον έλεγχο τους, αυτοί οι κομπάρσοι είναι τώρα που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους λέγοντας «ήμουν και εγώ εκεί!» (όπως και στο κότερο) και εξαργυρώνουν με κάθε τρόπο κάτι που ποτέ δεν τους άνηκε.
Ακόμα και αυτοί που ήταν απέναντι του, που στελέχωναν την χούντα και μετά στην «αποχουντοποίηση» στελέχωσαν και κυβερνήσεις…αυτοί τώρα αναφέρονται σε αυτό ως «μνημειώδες ιστορικό γεγονός ηρωισμού για την δημοκρατία» και καταθέτουν στεφάνια κάνοντας κόκαλα να τρίζουν…
Προβολή στο σήμερα.
Η μεγαλύτερη κακοποίηση στους αγώνες και τα αιτήματα του πολυτεχνείου όμως γίνεται κάθε φορά που γίνεται προσπάθεια σύνδεσης με το σήμερα. Εκεί ο καθένας φέρνει το πολυτεχνείο στα μέτρα του και το επικαιροποιεί με ότι τον βολεύει, βρομίζοντας λίγο ακόμα την εικόνα του πολυτεχνείου.
Όμως το πολυτεχνείο παραμένει μέχρι και σήμερα σημείο αναφοράς παρά τις όποιες προσπάθειες αφομοίωσης και ενσωμάτωσης του. Αποτελεί ένα σταθμό ανεφοδιασμού για αυτούς που θέλουν να αντλήσουν εφόδια και να συνεχίσουν το δικό τους αγώνα. Είναι επικίνδυνο, άρα και δύσκολα αφομοιώσιμο, γιατί καλεί σε αγώνα.
Είναι όμως αυτές κάθε αυτές οι μάχες του πολυτεχνείο ξεπερασμένες;
Εύκολα μπορεί κάποιος να απαντήσει καταφατικά λέγοντας ότι πλέον ούτε δικτατορία έχουμε, ούτε καταπάτηση ελευθέριων. Βασανιστήρια δεν γίνονται, λογοκρισία δεν υπάρχει, πιστοποιητικό φρονημάτων δεν υπάρχει ούτε κατάχρηση εξουσίας.Μία τέτοια απάντηση είναι όμως τουλάχιστον βιαστική.
Βασανιστήρια δεν είναι ο ξυλοδαρμός και ο εξευτελισμός αλλοδαπών από αστυνομικούς; Η βία που ασκείται σε διαδηλωτές και όχι μόνο πού κατατάσσεται;Οι ομαδικές συλλήψεις και δίκες διαδηλωτών είναι πρακτικές δημοκρατικές;Το guantanamo είναι μία απλή φυλακή;Τα βασανιστήρια στους λεγόμενους “αντιτρομοκρατικούς” πολέμους “εκδημοκρατισμού” σε ποία κατηγορία εμπίπτουν;
Λογοκρισία δεν υπάρχει…αλλά πρέπει να βρούμε μία σχετική λέξη για την κατάσταση που το μεγαλύτερο μέρος των Μ.Μ.Ε. ανήκει σε μία χούφτα άτομα. Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εξουσίας και Μ.Μ.Ε.; Τι σχέση υπάρχει μεταξύ μεγάλοεπιχειρήσεων/πολυεθνικών και Μ.Μ.Ε. και πώς αυτές επηρεάζουν την “αλογόκριτη” ενημέρωση μας;
Σήμερα δεν χρειάζεσαι πιστοποιητικό φρονημάτων.Μία απλή γνωριμία με ένα βουλευτή φτάνει.Μία μπλε/πράσινη γραβάτα σε μία συνέντευξή αρκεί. Και πέρα από το εξόφθαλμο βόλεμα των “δικών μας παιδιών” που ίσως κάποιος πει ότι είναι “ελληνικό φαινόμενο” υπάρχει και μία κρυφή, υποθάλπουσα περιθωριοποίηση πεποιθήσεων…Πόσο εύκολα μπορεί να μιλήσει ανοιχτά για τις πολιτικές πεποιθήσεις του κάποιος ιδιωτικός υπάλληλος μιας εταιρίας; Πώς μπορεί να επηρεάσει την σταδιοδρομία του αυτό;Σε θέλουν ουδέτερο και ιδεολογικά εμποτισμένο με τις αξίες της υλικής επιτυχίας που περνά πάντα μέσα από την επιτυχία και κερδοφορία των εργοδοτών σου. Έναν “ακίνδυνο” εργάτη.
Όσον αφορά την κατάχρηση εξουσίας από πού να αρχίσεις…και μόνο το γεγονός ότι μας κυβερνάει ένα κόμμα μειοψηφίας θα έπρεπε να μας προβληματίζει.
Τελικά αυτές οι μάχες όχι απλά δεν έχουν τελειώσει αλλά έχουν ανοίξει και καινούργια μέτωπα. Και σε αυτούς τους αγώνες, το πολυτεχνείο είναι το καλύτερο εφόδιο.
food for thought:
ιος [1] [2] [3]
athens indymedia
rwf
