Νόμος Πλαίσιο για την παιδεία – Αίτια και τρόπος αντίδρασης

Ανοίγω αυτό το θέμα καθώς υπήρξε έντονη κουβέντα εχτές για ζητήματα του νέου νόμου πλαίσιο και τις προσπάθειες που γίνονται για την εφαρμογή καθώς και τις αντιδράσεις.

Αφορμή στάθηκε το σπάσιμο της διαδικασίας των εκλογών με βάση τoν καινούριο νόμο πλαίσιο στη Πάντειο εχτές από φοιτητές.

Η όλη κουβέντα προέκυψε από την άποψη ότι από τη στιγμή που υπάρχουν καλά σημεία στο νόμο και έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται δεν θα πρέπει να αντιδράς συνολικά στο νόμο αλλά μόνο στις διατάξεις με τις οποίες είσαι αντίθετος.

Διαφωνώντας με αυτή τη λογική θα ξεκινήσω συνολικά και στη συνέχεια πιο ειδικά για το συγκεκριμένο ζήτημα…

Θα πρέπει αρχικά να δούμε πως ξεκίνησε το όλο ζήτημα και να κάνουμε μια ανάλυση των επιχειρημάτων της κάθε πλευράς. Τον Μάιο Ιούνιο ξεκίνησε το όλο κίνημα εναντιώμενο στη ψήφιση του νόμου και ζητώντας την αναβολή του ως επί το πλείστον αν και έμπαιναν ήδη βάσεις για απόσυρση του. Η βασική επιχειρηματολογία αυτών που αντιδρούσαν, δηλαδή εμείς, ήταν:
Α) ότι όλος ο διάλογος ήταν στημένος εξαρχής
Β) αποσκοπούσε σε συγκεκριμένα πράγματα έχοντας μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση εναρμονισμένη με την πολιτική των καιρών μας…

Στο επιχείρημα της απέναντι πλευράς ότι δεν προτείνεις κάτι, έλεγες δεν μπαίνω σε κουβέντα πάνω σε αυτό το νόμο. Προτείνω την έναρξη της διαδικασίας εξ αρχής και ένα διάλογο σε μηδενική βάση.

Στο επιχείρημα της άλλης πλευράς ότι υπάρχουν προβλήματα όπως για παράδειγμα οι αιώνιοι ή τα συγγράμματα αλλά θα αντιδράσουμε, όχι με καταλήψεις βέβαια, και ότι μπορούμε να τα βελτιώσουμε, οπότε ελάτε σε διάλογο, έλεγες και πάλι το προηγούμενο με την προσθήκη ότι είναι εκβάσεως λάθος η έννοια αιώνιος πχ άρα δεν θα κάτσω να συζητήσω αν θα είναι ν+2 ή ν+4 κλπ. Δεν θα πρέπει να υπάρχει καθόλου αυτή η διάταξη.

Εν τέλει αναλύοντας όλο το νόμο πλαίσιο και με βάση την παραπάνω επιχειρηματολογία αντέδρασες ζητώντας να αποσυρθεί συνολικά ο νόμος ξεκινώντας από την αρχή. Και αντέδρασες ριζοσπαστικά πηγαίνοντας σε κατάληψη. Η αντίδραση ήταν το αποτέλεσμα αυτής της ανάλυσης. Η πολιτική σου βάση είναι η ανάλυση που έκανες και ο τρόπος αντίδρασης ήταν το αποτέλεσμα αυτής, έχει σημασία για τη συνέχεια αυτό.

Πήραμε την πολιτική απόφαση να βγούμε στους δρόμους, να κλείσουμε τις σχολές, να διακόψουμε όποια επιχειρηματική δραστηριότητα γινόταν στο πανεπιστήμιο (όπου και όταν ήταν εφικτό). Δεν μπήκαμε σε διάλογο, δεν διαπραγματευτήκαμε καταστάσεις. Ήρθαμε σε σύγκρουση σε διάφορα επίπεδα δημιουργώντας πόλωση.

Αυτό έγινε και τον Μάιο Ιούνιο και τον Ιανουάριο-Μάρτιο. Τη 2η φορά ήταν ακόμα πιο έντονη, πιο συνειδητή, αν και λιγότερο μαζική σε ότι αφορούσε τις συνελεύσεις, πολύ πιο μαζική στις πορείες και αρκετά πιο διεκδικητική.

Έτσι λοιπόν λίγο πριν το Πάσχα και με την άποψη ότι χάνονται οι συνελεύσεις, κουράστηκε ο κόσμος το κίνημα πήρε την απόφαση ότι θα πάμε να σπάσουμε τον νόμο στην πράξη, να μην εφαρμοστούν οι διατάξεις του. Στην ίδια όμως πολιτική βάση ότι αντιδράμε συνολικά με διαφορετικό τρόπο αντίδρασης.

Για την ιστορία εδώ υπήρξε έντονη διαφωνία από συνιστώσες του κινήματος, όπως και από εμάς τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, ότι δηλαδή ο τρόπος δράσης θα πρέπει να παραμείνει ίδιος συνεχίζοντας τη ρήξη μέχρι την τελική ανατροπή του νόμου. Διαφωνία υπήρξε και στα επιχειρήματα που θέτονταν ότι κουράστηκε ο κόσμος κλπ. Ποτέ δεν υπήρξε διαφωνία για την αιτία της αντίδρασης.

Ήρθε το τέλος των καταλήψεων με την προοπτική της μη εφαρμογής του νόμου στην πράξη.

Ήρθε και ο νόμος πλαίσιο.

Και το ερώτημα που δημιουργείται τώρα είναι ποιος είναι ο τρόπος αντίδρασης και σε τι εναντιώνεσαι από δω και πέρα. Σε αυτό το σημείο υπάρχουν οι διαφωνίες.

Όχι τόσο στο τρόπο αλλά κυρίως που και σε τι θα εναντιωθείς.
Άποψη μου λοιπόν είναι ότι έχοντας την ίδια πολιτική βάση όπως τότε που ξεκίνησες, όπως και τη 2η φορά που βγήκες ακόμα πιο δυναμικά, θα συνεχίσεις έτσι βρίσκοντας τους τρόπους αντίδρασης. Ξεκίνησες ενάντια στο σύνολο του νόμου, έτσι θα συνεχίσεις. Ελιγμοί και κινήσεις τακτικής μπορούν να γίνουν και οφείλεις να το κανείς αυτό, όμως ελιγμούς μόνο στον τρόπο της αντίδρασης, και εδώ μπορεί να υπάρξει κουβέντα. Σε καμία περίπτωση όμως αλλάζοντας τις θέσεις σου και τους λόγους για τους οποίους εναντιωνόσουν.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα σε ρεαλιστική βάση.
- Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει διάλογος σε μηδενική βάση.
- Δεν μπορεί να υπάρξει παιδεία πάνω σε σωστή βάση στο υπάρχον σύστημα.
- Η κυβέρνηση δεν θα έλεγε ποτέ πάμε σε διάλογο από μηδενική βάση.
- Τέλος δεν θα ερχόταν και η επανάσταση από αυτό το ζήτημα

Το ξέρουμε αυτό, τα ξέραμε και τότε. Ήταν καθαρά παιχνίδια. Οι όροι της νίκης θα καθορίζονταν από τη διάρκεια και τη μαζικότητα της αντίδρασης που σου έδιναν τη δυναμική να διεκδικήσεις.

Άρα με όλη αυτή την αντίδραση τι πραγματικά προσδοκούσες?
1) Συνειδητοποίηση
2) Μαζικότερη αντίδραση, ταρακούνημα ιδεών και θεσμών

Πράγματα που οδήγησαν σε αφύπνιση μερίδα του κόσμου και δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά, αρκεί μια ματιά στον ίδιο μας τον εαυτό. Βγήκαμε διαφορετικοί από αυτή τη κατάσταση.
- Αποσκοπούσες να θέσεις τις βάσεις για κάτι μεγαλύτερο στο μέλλον. Πιο διεκδικητικό, πιο προχωρημένο πιο δημιουργικό.
- Αποσκοπούσες στο να τεθούν τα πράγματα στην πραγματική τους μορφή. Να φανεί πως απαντάει το σύστημα όταν υπάρχει αντίδραση. Να φανεί γενικότερα η αλήθεια τόσο του συστήματος όσο και των σύμμαχων σου…
Αυτά τα πέτυχες όχι σε μεγάλο βαθμό, αλλά από τη γενιά του φραπέ, περάσαμε στη γενιά του άρθρου 16. Σημαντικό ή μη είναι μια αλλαγή σε σωστή κατεύθυνση. Μια αλλαγή που αναγνωρίστηκε από την πλειονότητα της κοινωνίας.
Κανείς υγιής και σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί να κατηγορήσει πλέον αυτή τη γενιά για καφέδες ή ότι τρώμε τα λεφτά των γονιών μας. Γνωρίζουν ότι τελικά υπάρχει πρόβλημα στη παιδεία. Ότι κάτι ζητούσαμε.
Από τον παράδεισο του καπιταλισμού στον οποίον ζούσαν κάποιοι τους θέσαμε ζητήματα όπως περί κρίσης του και ενός αδιεξόδου.

Όλα αυτά δημιουργήθηκαν γιατί εξέφρασες μια συγκεκριμένη επιχειρηματολογία στην οποία βασίστηκες και πίστεψες σε αυτήν. Δεν είναι ειλικρινές να κανείς μια αλλαγή σε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί ρήγματα.

Ο κόσμος που πείστηκε από εσένα θα είναι μαζί σου, ο υπόλοιπος απέναντι σου. Πάντα έτσι ήταν, πάντα έτσι θα ναι.

Το ζήτημα που τίθεται ότι χάνεις κόσμο επειδή συνεχίζεις να αντιδράς ακόμα και σε καλά σημεία του νόμου, πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε να τον είχες εξαρχής μαζί σου ή αν τον είχες τον είχες γιατί δεν ήταν πεισμένος πραγματικά γι αυτό που αντιδρούσες ή εξαιτίας της καταστολής που προκάλεσε κάποια συμπάθεια. Όμως ακόμα και αυτή η καταστολή προήλθε λόγω των αιτημάτων που έθετες και ήταν συγκεκριμένα. (Εξαιτίας του ότι έφερες το σύστημα σε ένα σημείο να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο και είναι στο χέρι σου να το μεταφέρεις και στον υπόλοιπο κόσμο αυτό ώστε να τον φέρεις ακόμα πιο κοντά σου.)

Ο κόσμος που ήταν κοντά σου όμως από την αρχή πίστευε όπως κι εσύ σε αυτά για τα οποία αντιδρούσες. Τον τρόπο τον συζητάμε και τον εξελίσσουμε. Τα αιτήματα όμως που δημιούργησαν όλα αυτά όχι. (Εκτός αν κατά τη διάρκεια καταλάβεις ότι έγινε κάποιο λάθος, το οποίο το παραδέχεσαι και το αλλάζεις, έχοντας πάντα ειλικρινή στάση) Μπορεί να χρειαστεί να περάσουν και μερικά χρόνια για να ξαναβγεί κάτι πιο δυναμικό.

Ας το δούμε λοιπόν πάνω σε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, αυτό και για το οποίο ξεκίνησε η όλη κουβέντα.

Η εκλογή του Πρύτανη από τους φοιτητές άμεσα.

Αν και έχω έντονους προβληματισμούς στη συγκεκριμένη διάταξη σε σημείο που ίσως τελικά και να διαφωνώ θα το θεωρήσω ως κάτι θετικό για την κουβέντα. Θα μπορούσε να είναι και η διάταξη για τα συγγράμματα, η επιλογή κάποιας διάταξης είναι τυχαία, από τη στιγμή που βλέπεις το ζήτημα συνολικά.

Είναι λοιπόν μια διάταξη την οποία όταν ήμασταν σε καταλήψεις την είχαμε ως θετική, αλλά δεν την αφήναμε απέξω ούτε και μπαίναμε σε ένα διάλογο λέγοντας κρατάμε αυτό ας μιλήσουμε για τους αιώνιους. Ούτε έκανες καταλήψεις μόνο για τους αιώνιους. Το βασικό σου επιχείρημα ήταν ο στημένος διάλογος. Έλεγες οπότε ναι θέλω αυτή τη διάταξη σε ένα διαφορετικό σε ένα καινούριο νόμο. Με αυτή την επιχειρηματολογία και με αυτή την πρόταση κέρδισες όλο αυτό το κόσμο.

Η άλλη άποψη αυτή τη στιγμή λέει ότι εγώ το θέλω αυτό, άρα δεν πρέπει να αντιδράσω σε αυτό και να επικεντρωθώ στα υπόλοιπα. Τότε γιατί δεν το έκανες αυτό εξαρχής?
Υπάρχει φόβος ότι θα χάσεις κόσμο που ήταν κοντά σου? Αυτός που είναι κοντά σου γνωρίζει πολύ καλά τι έλεγες και την επιχειρηματολογία σου. Ήξερε ότι αυτό είναι θετικό αλλά μπαίνει σε λάθος βάση.

Θεωρώ ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο λοιπόν και μάλλον το αντίθετο, αλλάζοντας τις απόψεις και την επιχειρηματολογία σου κατά το δοκούν και ανάλογα με τις περιστάσεις δεν δημιουργείς κάτι συγκεκριμένο, ο κόσμος που ήταν κοντά σου μένει μετέωρος και εσύ ευάλωτος απέναντι στα επιχειρήματα της άλλης πλευράς.

Στο επιχείρημα το οποίο λέει ότι αντιδράτε απλά για να αντιδράτε και δεν προτείνετε κάτι, ξαναθέτω το ίδιο επιχείρημα το οποίο είχα και την περίοδο των καταλήψεων. Πρόταση μου είναι να ξεκινήσει κάτι από την αρχή σε μηδενική βάση.

Ο κόσμος δεν χάνεται ούτε φεύγει από κοντά σου. Η δυναμική της αντίδρασης σου έχει μειωθεί και άρα δεν είναι εμφανείς ο κόσμος που τάσσεται με το πλευρό σου. Γιατί την επόμενη φορά που θα προκύψει κάτι ο ίδιος κόσμος θα είναι μαζί σου και προωθώντας το ζήτημα και λίγο παραπέρα ελπίζεις να γίνει περισσότερος.

Να αλλάξεις λοιπόν κάτι στην επιχειρηματολογία σου (όχι να προσθέσεις ή να προωθήσεις) βεβαίως, αλλά θα πρέπει τότε να παραδεχτείς ότι και οι καταλήψεις που έγιναν τότε είχαν λάθος βάση. Διαφορετικά σε αυτό το τομέα δεν επιδέχεται αλλαγή αφού ήταν στη σωστή βάση. Να προχωρήσεις αυτή τη βάση κι εγώ μαζί σου, όχι όμως να την αλλάξεις.

Σε ότι αφορά τον τρόπο αντίδρασης το οποίο μπορεί να αλλάξει και να ελιχθείς θα πρέπει να είσαι συνεχώς σε επαγρύπνηση και να πράττεις ανάλογα με την δυναμική που διαθέτεις. Να αντιδράς όμως.

Θεωρούμε το σπάσιμο των εκλογών ως κάτι μεμπτό? Ωραία είναι υπό συζήτηση. Ακούω άλλους τρόπους αντίδρασης. Όμως όχι να το αβαντάρω, όχι να πω ότι είμαι υπέρ αυτού γιατί ποτέ δεν ήμουν. Δεν ήμουν όχι κοιτώντας το αποσπασματικά, αλλά συνολικά. Όπως και ποτέ δεν αβάνταρα και το υπάρχον σύστημα εκλογών. Όπως και διαφώνησα με τον εσωτερικό κανονισμό, με τα μαγαζιά, με τα φροντιστήρια. Ζώντας πάνω σε ένα νόμο προσπάθησα όπου και όποτε μπορούσα να αντιδράσω.

Το ίδιο θα κάνω και για τον καινούριο νόμο πλαίσιο. Δεν θα αλλάξω τις απόψεις μου και την βάση των επιχειρημάτων μου. Θα ζήσω σε αυτόν γιατί δεν γίνεται αλλιώς και θα προσαρμόσω τον τρόπο αντίδρασης μου, όχι όμως τις απόψεις μου.

Συνοπτικά
Προσπαθώντας να μοντελοποιήσω το σκεπτικό μου σε ένα γενικότερο επίπεδο (το οποίο ισχύει αν το δεις και αντίθετα) και να το συνοψίσω λέω το εξής:

Σε ότι αφορά τα αίτια της αντίδρασης

Έχεις ένα πράγμα το οποίο έχει 2 (x) θετικά και 8 (y) αρνητικά, για διάφορους λόγους έκρινες ότι είναι λάθος να το δεις αποσπασματικά αλλά είναι συνολικό και λες δεν το θέλω καθόλου, θα αντιδράσω.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μπορείς να κρίνεις αυτό που έκανες τότε:
- Αν πιστεύεις ότι ήταν λάθος το συζητάμε και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας παραμένοντας ειλικρινείς, δεν είναι λάθος να παραδέχεσαι ότι έσφαλες κάπου και να το διορθώνεις, το αντίθετο.
- Αν όμως πιστεύεις ότι έπραξες σωστά αρχικά είναι λάθος να το αλλάξεις στη συνέχεια.

Σε ότι αφορά τον τρόπο αντίδρασης

Ανάλογα με τη δυναμική σου ιεραρχείς τα σημεία στα οποία θα αντιδράσεις αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνεις.
Αν πιστεύεις ότι υπάρχουν οι δυνάμεις θα ξανααντιδράσεις συνολικά, αν όχι θέτεις προτεραιότητες.