Επιχείρηση: Αντιστροφή επιχειρημάτων υπέρ απεργών

Ένα γεγονός δεν είναι ποτέ μόνο έτσι, είναι τουλάχιστον λίγο και αλλιώς. Απλά η πολιτική μπαίνει στο “διάλυμμα” μίας κατάστασης και τη διυλίζει παράγοντας ένα αποτέλεσμα, ένα συμπέρασμα. Το σόου των δελτίων ενημέρωσης έχει διαφορά μεγάλη από την πολιτική. Κυρίως επειδή σε πνεύμα προσποιούμενης πολιτικής αντικειμενικότητας προσπαθεί να παρουσιάσει γεγονότα χωρίς όμως πάντα να είναι διακριτά και σαφή τα πολιτικά μηνύματα.

Για παράδειγμα, όταν μετά τις ειδήσεις από το μέτωπο των απεργιών παρουσιάζεται στον τηλεθεατή ένα βίντεο με έναν εξαθλιωμένο άνθρωπο που χρειάζεται την μηχανική υποστήριξη οξυγόνου για να ζεί, ή τόνους σακκούλες με σκουπίδια ή ότι άλλο που έχει να κάνει με το κόστος της απεργίας ενός επαγγελματικού κλάδου, δεν είναι ευδιάκριτες οι πολιτικές προθέσεις του μέσου ενημέρωσης. Το σημείο ουσίας είναι το κόστος, και η πολιτική θέση που λαμβάνει κάποιος είναι το που αναθέτει/επιρρίπτει την ευθύνη για το κόστος αυτό. Στην κυβέρνηση ή στους απεργούς εργαζόμενους; Η γενική απαίτηση είναι το μέσο να λέει αντικειμενικές ειδήσεις αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι στα σημαντικά ζητήματα που αφορούν τη σταθερότητα μίας κυβέρνησης όλα τα ΜΜΕ έχουν και μία “γραμμούλα”.

Η πρόθεση του άρθου αυτού είναι να ανατρέψει κυρίως τη λογική αλλά και τα επιχειρήματα που επικρατούν στα ΜΜΕ τείνοντας να κατευθύνουν την κοινή γνώμη κατά των αγωνιζόμενων τμημάτων ή κοινωνικών ομάδων.

Ο εξαθλιωμένος με την αναπνευστική ανεπάρκεια

Επάνω που δεν είχαμε ρεύμα για κανα δίωρο ημερισίως και αυτό δεν έδειχνε να εξοργίζει τον κόσμο, σημειώνω τον κόσμο που ως εργαζόμενος αντιλαμβάνεται ότι το ασφαλιστικό χτυπάει όλων την πόρτα, τσοουυυυπ: ο ηλικιωμένος με την αναπνευστική ανεπάρκεια στην οθόνη της τηλεόρασης. Υποβόσκον συμπέρασμα: “μπορεί εσύ να είσαι λίγο πέρα βρέχει ή να μη τραβάς και κανα ζόρι αλλά… υπάρχει κόσμος που ΠΕΘΑΙΝΕΙ από τις διακοπές ρεύματος“.

Το επιχείρημα ενάντια στην ΑΤΑΞΙΑ των απεργιών θεωρείται από τα ΜΜΕ για πρώτη φορά ουσιαστικό και αποστομωτικό διότι αφορά άμεσα ζωές ανθρώπων. Ο θεατής αρχίζει να το σκέφτεται και αν δεν έχει και σοβαρό ιδεολογικό καταλύτη για την αντίδραση (καταλύτης: το υλικό που κινητοποιεί ταχύτερα μία χημική αντίδραση) παρασύρεται από την ρηχή επιχειρηματολογία των όποιων προσκεκλημένων στα παραθύρια και όποια προκάτ συζήτηση συνθημάτων.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε τι είδους επιχείρημα είναι αυτός ο εξαθλιωμένος αυτός. Περιγράφοντας εικόνες που κοσμούν τα δελτία ειδήσεων θα πρέπει να πούμε πρώτα από όλα ότι πρόκειται για έναν άρρωστο συνάνθρωπό μας ο οποίος κατά παράδοση διαμένει σε ένα σπίτι “τρύπα”, αλλιώς: χαμόσπιτο! Διαθέτωντας την αναπνευστική αναπηρία βρίσκεται καθηλωμένος σε ένα δωμάτιο 2×2 του οποίου το σκηνικό (διακόσμηση, έπιπλα κ.α) πιθανότατα δε διαφέρει σε τίποτα εδώ και δεκαετίες. Η ηλικία του ανθρώπου αυτού είναι περασμένα 50, και μες τη φτώχεια και την κακομοιριά του νιώθει τον τρόμο για το αν τη βγάλει καθαρή με τις συχνές διακοπές ρεύματος.

Μέσα από τα αναρίθμητα ρεπορτάζ τέτοιων ανθρωπίνων δραμάτων ανακύπτει το βασικό στοιχείο αντιλόγου: σε μία από τις τηλεοπτικές περιπτώσεις εξομολογείται ένας ανήμπορος γεράκος ότι αγόρασε με δικά του έξοδα (ή συγγενών του) μία φιάλλη οξυγόνου η οποία κοστίζει περί τα 300 ευρώ και μπορεί να του δώσει λύση για περίπο 24 ώρες αν κοπεί το ρεύμα, Μπορεί να νιώθει τουλάχιστον ασφαλής για τη ζωή του, ενώ είναι προφανές πως οι λοιποί εικονιζόμενοι-συνεντευξιαζόμενοι δεν έχουν ούτε καν για αυτή την οικονομική “άνεση”. Βλέπετε, ο εφοπ-ληστής με τα εννέα γράμματα δε βγήκε να παραπονεθεί για τις διακοπές ρεύματος!

Και κάπου εδώ δικαιούμαι να αρχίσω να διερωτώμαι:

- Είναι δυνατόν υπό εντελώς φυσιολογικές συνθήκες να δημιουργηθεί μία βλάβη στην ηλεκτρική εγκατάσταση ενός σπιτιού και να μην έχει ρεύμα για κάποιες ώρες; (βεβαίως, π.χ. να καει μια ασφάλεια)

- Ειναι δυνατόν να γίνει μία προγραμματισμένη διακοπή για την συντήρηση του δικτύου; (βεβαίως είναι όχι τόσο συχνό αλλά πιθανό)

- Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος ακόμα και να καεί το μηχάνημα οξυγόνου να έχει εναλλακτικές για την προστασία της ζωής του και ανθρώπους (πέρα από συγγενείς) που θα μπορούν να τον βοηθήσουν; (βεβαίως έτσι θα έπρεπε να είναι στην πράξη)

Συνεπώς το ουσιαστικό και πρωταρχικό πρόβλημα του ανθρώπου αυτού είναι η ανέχεια στην οποία είναι αναγκασμένος να ζεί και όχι αυτό που παρουσιάζεται περί διακοπών ρεύματος για κάποια διαστήματα!! Όλα αυτά τα ανθρωπάκια που είναι ο πάτος της εξουσιαζόμενης κοινωνίας βρίκονται εξόριστοι κατ’ οίκον σε λαϊκές φτωχογειτονιές. Αδύναμοι να προσφέρουν αλλά ανάξιοι αποδέκτες προσφοράς, βάσει των πρακτικών της κοινωνίας μας. Οι σύγχρονοι ΑΘΛΙΟΙ !

Το ρεύμα που μάλιστα κόβεται αν δε πληρώθεί ένας λογαριασμός -γιατί μη μας διαφεύγει πως πάααανε οι εποχές των “κοινοφελών ιδρυμάτων“- λίγη ζωή μπορεί να τους δώσει, μηδαμινή ευμάρεια μπορεί να τους αποδόσει.

Το ασφαλιστικό ταμείο που καλύπτει έναν τέτοιο άνθρωπο (είναι ακόμα και αυτό ένα θέμα, το αν δηλαδή καλύπτεται πραγματικά!) θα έπρεπε να του παρέχει δωρεάν και το μηχάνημα αναπνευστικής υποστήριξης και μία φιάλλη οξυγόνου για την περίπτωση που συμβεί το οτιδήποτε μη αναμενόμενο και φυσικά οτιδήποτε άλλο κρίνεται απαραίτητο. Θα έπρεπε επίσης να παρακολουθείται από γιατρούς-νοσοκόμους, οι οποίοι σε τέτοιες περιπτώσεις θα αναλάμβαναν τη φροντίδα τους. Είναι αξιοσημείωτο πως τη δευτερη-τρίτη ημέρα των ρεπορτάζ αυτής της υφής εμφανίστηκαν δειλά-δειλά και κάποιοι άνθρωποι του προγράμματος “Βοήθεια στο Σπίτι” της Πρόνοιας να επισκέπτονται τους αρρώστους…

Δε ξέρω αν τα τηλεοπτικά συνεργεία γνώριζαν ή όχι την υπαρξή του προγράμματος αυτού ή αν δεν τους παρουσίαζαν στους τηλεθεατές για να κάνουν την κατάσταση πιο δραματική, ή ακόμα αν το πρόγραμμα αυτό υπολειτουργεί (όπου το αίτημα είναι σαφώς υπέρ της ενίσχυσης του). Το ζήτημα είναι ότι το πρόγραμμα αυτό πράγματι υπάρχει και πρέπει να το απολαμβάνουν απλόχερα οι ανύμποροι συνανθρωποί μας.

Αν αναλογιστεί κανείς τα παραπάνω και προσθέσει και μία δόση πραγματικής κοινωνικής αλληλεγγύης και ευαισθησίας προς τους περιθωριοποιημένους ηλικιωμένους και οικονομικά εξαθλιωμένους συμπολίτες, μας θα βρεί λογικές τις παρακάτω παρατηρήσεις:

- το κράτος είναι αυτό που ρισκάρει τις ζωές αυτές και οι απεργίες είναι απλά μία ακόμα δυσκολία στις τις εκατοντάδες που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι “Άθλιοι” καθημερινά.

- τα ασφαλιστικά ταμεία και οι υποδεέστερες των αναγκών τους παροχές είναι το βασικό στοιχείο της ανασφάλειας και της “ζαριάς” που ρίχνουν για να διατηρηθούν στη ζωή. Επομένως και οι απεργίες και οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια σε ένα αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι στην κατεύθυνση υποστήριξης των ανθρώπων αυτών και όχι εναντίων τους.

- η ανέχεια και η οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση που υφίστανται τα στρώματα αυτά είναι επίσης συνδεδεμένα με την γενικότερη πολιτική των μειωμένων κοινωνικών παροχών, ανύπαρκτης αλληλεγύης και ελαχίστων διεξόδων που εφαρμόζει ο νεοφιλελευθερισμός σήμερα. Το κράτος γίνεται ένας σκληρός φοροεισπράκτορας που με τα χρήματα του φτωχού επιδοτεί “νέα ή έμπειρα ταλέντα” της καπιταλιστικής συμμαχίας. “Είσαι νέος επιχειρηματίας…;; πάρε χιλιάδες ευρώ επιδότηση και εκμεταλλεύσου ελεύθερα τον κοσμάκη για να επιβιώσεις και ίσως δώσεις και σε 1-2 ανθρώπους μία δουλειά των 400-600 ευρώ“. Αυτό είναι το γενικότερο σύνθημα και έτσι καλείται να αρπάξει την τύχη τους ο κάθε τυχοδιώκτης σήμερα…

 

Το συμπέρασμα είναι πως αυτά τα παραδείγματα εξαθλιωμένων ανθρώπων που ζούν σε καθεστώς εγκατάλειψης και μόνιμης έλλειψης ιατροφαρμακευτικής υποστήριξης τους χρησιμοποιεί η κρατική προπαγάνδα της δεξιάς σήμερα και του αντικοινωνικού εκσυγχρονισμού. Αντίθετα όμως η κοινωνίας θα πρέπει να σκέφτεται πως τα παραδείγματα αυτά ενίσχυουν την ανάγκη για πιο επιθετικά κοινωνικά Κινήματα διαφωνίας και αντεπίθεσης σήμερα!

Ας δώσουμε ένα τέλος στην αήθη προπαγάνδα και στην ισοπέδοση του πολιτικού λόγου.

Διαβάστε επίσης:

Όμηροι των στερεοτύπων – “Καθημερινή”

Μήνυση από την Ενωση Αστυνομικών γιατί τους… πήραν με τις λεμονόκουπες – “Ελευθεροτυπία”

Σχόλιο: Τα δακρυγόνα μετράνε για σκουπίδια ;

(dimedit) :Απάντηση – Ερώτηση: Αν είναι ληγμένα;

(dimedit) :Διορθώνω ορθογραφικά τα ξανακάνεις ark!!!