Παρ’ ότι αυτές τις ημέρες υπάρχουν πανελλαδικά πολλές διαδηλώσεις αντίθεσης στην επιχειρούμενη αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, παρότι απ’ ότι πληροφορούμαστε για την πορεία των 100.000+ χιλιάδων ανθρώπων στην Αθήνα το μεσημέρι και το γεργονός ότι υπήρχε κόσμος έξω από τη Βουλή μέχρι αργά το βράδυ της Πάμπτης -μέσω ανεπίσημων ή ανεξάρτητων ανταποκρίσεων (πάντως αρκετά έγκυρων)- λίγα πραγματα μπορεί να πει κανείς. Και αυτό δεν το λέω μόνο εγώ φαίνεται και από το πόσο έχει σιγήσει ο κόσμος που μαχητικά γράφει στα blog του για τις πολιτικές εξελίξεις. Ελάχιστα άρθρα για τις διαδηλώσεις και γενικότερα για τα τεκτενόμενα γύρω από τις κινητοποιήσεις.
Η ΕΣΗΕΑ ύστερα από αρκετό κράξιμο, για το ότι κατάφερε να εξαιρέσει το ταμείο των δημοσιογράφων από τη μεταρρύθμιση ενώ κατάφερε επίσης να διατηρήσει προνόμοια όπως το αγγελιόσημο, αποφάσισε να κατέβει στην απεργία με αφορμή την ψήφιση του νομοσχεδίου. Τα κατορθώματα αυτά να θυμίσουμε πως εγίναν με τα χαρτιά από τα συρτάρια και τα ντιβανοκάσελα των πρετεντέρηδων.
Μήνα Νοέμβριο, κάποιος καλός λειτουργός “θυμήθηκε” το αυθαίρετο του Μαγγίνα καθώς και τους αλλοδαπούς “φιλοξενούμενούς” του. Το χτύπημα ήταν καίριο και η κυβέρνηση κώλωσε βλέποντας μάλιστα τους δικούς της μισθοφόρους δημοσιογράφους (Σομπολέους κ.α) να είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν μαζί με τους υπόλοιπους εργαζομένους στις όποιες μετέπειτα κινητοποιήσεις. Από εκεί και ύστερα οι δημοσιογράφοι, ιδιαίτερα κάτι νούμερα σαν τον Χατζηνικολάου, περιέγραφαν σαν σπορτκάστερ το άγχος και τους αγώνες των εργαζομένων καθώς επίσης και τα πολλαπλά “δράματα” που δημιουργούσε το συνταγματικό δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία!
Την Πέμπτη 20/3, οι δημοσιογράφοι αποφάσισαν να εργαστούν στις εφημερίδες αλλά όχι στα τηλεοπτικά/ραδιοφωνικά και γενικά ηλεκτρονικα μέσα ενημέρωσης. Έτσι, κανένας δε μπορούσε να μάθει τι γινόταν για κάτι που ήταν αναγκαίο να γνωρίζει ως απεργός. Σύμφωνα με μαρτυρίες εργαζομένων, υπήρχαν σωματεία που συνέχισαν την απεργία και την Πέμπτη 20/3 ενημερώνοντας αλλήλους μέσω τηλεφώνου και μόνο (τραπεζοϋπάλληλοι της Εθνικής Τράπεζας που μόνοι απέργησαν από την ΟΤΟΕ την Πέμπτη). Υπήρχαν άλλες ομοσπονδίες ολόκληρες που δεν είχαν ενημερωθεί ούτε οι ιστότοποί τους λόγω της ταχύτητας των εξελίξεων.
Έτσι λοιπόν χάσαμε όλοι εμείς που αγωνιστήκαμε να ζήσουμε έστω εξ ανταποκρίσεων (η μισή Ελλάδα ζει στην Αθήνα, αλλά υπάρχει και η άλλη μισή) το σκηνικό αντίστασης που στήσαμε όλοι μαζί και φυσικά τι αντίκτυπο είχε ως κινητοποίηση.
Κάπου εδώ εγείρονται τα πρώτα ερωτηματικά:
- Ποιόν ωφέλησε η απεργία στα ΜΜΕ, τους απεργούς ή τον επιδιωκόμενο κοινωνικό αυτοματισμό και την απογοήτευση όλων?
- Γιατί οι δημοσιογράφοι δέχθηκαν να εργαστούν στα έντυπα μέσα και όχι στα ηλεκτρονικά ώστε να υπάρχει μία τροφοδότηση ενημέρωσης για τις κινητοποιήσεις?
- Ήταν αδύνατο να κάνουν απεργία και να δείχνουν δυο τρεις φορες την ημέρα ένα δελτίο κινητοποιήσεων, άλλωστε μονοθεματικά δεν είναι τα δελτία των περισσοτέρων σταθμών? (εκτός ΕΡΤ που έχει ένα δελτίο για κάθε Υπουργείο!!)
- Γιατί εγώ ως απεργός πρέπει να μάθω τι έγινε περί της ψήφισης μία ημέρα μετά και τρεις ημέρες μετά την έναρξη της απεργίας μου?
- Γιατί οι ειδήσεις λείπαν αλλά η αρναουτόγλεια αποχαύνωση των μη μελών της ΕΣΗΕΑ διατηρήθηκε κοιμίζοντας ακόμα περισσότερο τον πολίτη εν μέσω κινητοποίησης.
- Γιατί η αίσθηση που είχαμε όλοι ήταν ότι παρότι ήταν τεράστια η συμμετοχή αυτό δεν πέρασε στην κοινή γνώμη – μέρος της οποίας παραμένει στον καναπέ χωρίς να διαφωνεί με τους απεργούς- και όλα έδειχναν λες και δεν είχε συμβεί τίποτα?
- Γιατί οι μέρες αυτές περάσανε λες και ξανα-εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος?
- Φαντάζεται κανένας κάποιο καλύτερο τρόπο ώστε να γινόταν αυτές τις ημέρες λογοκρισία στα γεγονότα? Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ, Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ
Οι απαντήσεις δεν ξέρω αν πρέπει να περιέχουν υπόνοιες για “στημένες” συμπεριφορές και κινήσεις των δημοσιογράφων -που καλά έκαναν και απέργησαν- όμως σίγουρα η απεργία στα ηλεκτρονικά/τηλεοπτικά ΜΜΕ έπαιξαν μεγάλ και αρνητικό ρόλο στον αγώνα των εργαζομένων. Και δεν είναι μόνο η ενημέρωση αλλά και η προστασία που θα έπρεπε να προσφέρουν στους αγωνιζόμενους πολίτες μέσω της εξακρίβωσης τυχών περίεργων γεγονότων και σκηνικών που θια μπορούσε να έχουν οργανωθεί για την αμάυρωση των μαζικών εκδηλώσεων.
Ας κάναν ένα μονοθεματικό δελτίο ανά ζώνη προγράμματος στα πλαίσια της κινητοποίησης τους μόνο για την απεργία. Θα μπορούσαν να καλύψουν τις κινητοποιήσεις και να μη καλύψουν το ρεπορτάζ της Μαριάννας Βαρδηνογιάννη που η προσφώνησή της και μόνο καλύπτει το μισό χρόνο του δελτίου. Θα μπορούσαν επίσης να αγνοήσουν τις εκδηλώσεις του Λαμπράκη στο μέγαρο μουσικής. Αλλά αυτό που ως μέρος ενός εργατικού κινήματος είχαν την υποχρέωση να κάνουν είναι να μας κρατούν ενήμερους. Η κίνηση αυτή δεν θα ήταν απεργοσπασία, αλλωστε πολλές φορές είναι ο τρόπος που κάνεις κάτι και όχι η ίδια η ενέργεια. Ας έβγαιναννα πουν ότι “χρέος μας είναι να καλύψουμε τα γεγονότα και να ενισχύσουμε την απήχηση της αντίθεσης όλων των εργαζομένων στην κοινωνία” και κανείς δεν θα έλεγε τίποτα.
Τελικά θα ξυπνήσουμε άυριο και θα μας πούν τις ειδήσεις 3ων ημερών που θα φαντάζουν ιστορικά γεγονότα…
Τελικά χάσαμε μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας…
Τελικά θα ξυπνήσουμε και θα μας πουν οι δημοσιογράφοι ωσάν χειρούργοι μετά το “χειρουργείο”:
ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ… ΧΑΣΑΤΕ
…και τώρα διαφημίσεις
Το σύνθημα “ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ” είναι αξιωματατικά ορθό στην εποιχή μας, αντίστοιχο του “ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ“!
Το σύνθημα “ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ” είναι αξιωματατικά ορθό στην εποιχή μας, αντίστοιχο του “ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ“!
Δείτε επίσης:
gmargari.wordpress.com/2008/03/20/apergies/
http://singensanggesungen.wordpress.com/2008/03/20/…
dafnomili.wordpress.com/2008/03/19/…
crazy-press.blogspot.com/2008/03/…
crazy-press.blogspot.com/2008/03/…
Η ρετσινιά που αφήνει πίσω της όλη η ιστορία αυτή με την καβάτζα των δημοσιογράφων και το “σιγαστήρα” δε θα ξεχαστεί καθόλου…μα καθόλου εύκολα…
Ας μη παραξενευτούν όταν θα τρώνε καρπαζές, χειρότερες από αυτές που αρπάζανε τα τελευταία χρόνια…
[...] συνέβησαν στην πόλη μου. Και νομίζω ότι αυτό έτυχε σε πολλούς. Είμαι ο τελευταίος που θα αρνιόμουν το δικαίωμα στην [...]
Εχεις δίκιο: οι δημοσιογράφοι έπρεπε να καλύπτουν με κάποιον τρόπο τις εξελίξεις στο απεργιακό μέτωπο.
Αλλά η κοινή γνώμη που δεν σηκώθηκε από τον καναπέ δεν θα σηκωνόταν με ένα έκτακτο δελτίο που λειτουργεί σαν συμπλήρωμα στον Αρναούτογλου…
Οσο για την άλλη κοινή γνώμη που βγήκε στο δρόμο, ξέρει να μετράει τα γεγονότα με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι εκπομπές.
to 8ema re paidia einai oti o mesos ellinas mpori na ksexorizi to sosto apo to la8os apo ayta pou tou pasarei h ekastote kivernisi alla den exei tin dinami na fonaksi giati ton apasxolei to pos 8a plirosei to fos,to reyma,to nero k pos 8a megalosei ta pedia tou.oi neoi mono isos mporoun na kanoun kati.ka8ete ston kanape tou k paraponiete sto xazokouti pou exei apenanti tou.
oso anafora to asfalistiko ti pragmatika egine?ti kataferame?mallon tipota.o laos pleon den einai autos pou ka8orizei tis kiverniseis k ta sinferonta tou.mas kanoun oti 8eloun k mono euxarsto den leme.einai olofanero oti to neo asfalistiko eksipireti mono kapoious ligous k aytoi sou lene gia metari8miseis k oti einai gia to kalo mas.gia poso xazous mas pernane?
Τους καταλαβαίνω έχουν πρόβλημα. Δεν τους βγαίνει το παιχνίδι. Ο λαός άλλα σκέφτεται. Περιμένουν σαν την αλεπού να πέσουν του τράγου. Το ποτάμι όμως δεν γυρίζει πίσω.