~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«Πρώτη Μαΐου κι απ’ τη Βαστίλη
ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών
χίλιες σημαίες κόκκινες μαύρες
Ο Φρεδερίκο η Κατρίν και η Σιμόν» (Μάνος Λοϊζος)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
121 χρόνια μετά από την εξέγερση στο Σικάγο και 40 χρόνια από τα γεγονότα του Μάη του ‘68, η πρώτη του Μάη παραμένει αργία στα… συνθήματα. Αν και τυπικά ανήκει στις προαιρετικές αργίες είθισται να την κάνει “υποχρεωτική αργία” με απόφαση του ο εκάστοτε υπουργός Απασχόλησης.
Έτσι, σε χώρους εργασίας στους όποιους οι πραγματικές κινητοποιήσεις και απεργίες περνανε απαρατήρητες, η Εργατική Πρωτομαγιά μεταβάλλεται σε καθολική επαναστατική απεργία! Είναι τόσο μεγάλη η δύναμη των σωματείων -εκείνη συγκεκριμένα τη μέρα- που οι εργαζόμενοι καταφέρνουν να παίρνουν ακόμα και το μεροκάματο τους, σε ένδειξη καλής θέλησης από πλευράς της εργοδοσίας ώστε να επιστρέψουν στις θέσεις εργασίας τους όσο πιο γρήγορα γίνεται. Συνήθως, η κατάσταση εκτονώνεται και οι εργαζόμενοι με ταξικό αίσθημα νίκης και αφού έχουν στραπατσάρει τον τσαπμπουκά των αφεντικών επιστρέφουν στις δουλειές τους την επόμενη εργάσιμη ημέρα.
Τα παραπάνω δεν αναφέρονται σε ανθρώπους που αγωνίζονται και βρίσκουν πάντα τον τρόπο να δημιουργούν συνθήκες διεκδίκησης από πλευράς εργαζομένων κατά του κεφαλαίου και της εργοδοσίας ειδικότερα. Αναφέρονται στην κατάντια μας…
…Μια δεξιά κυβέρνηση να δίνει το σύνθημα της “εκδρομής”, το σύνθημα της “κοπάνας” απο τη δουλειά με το μεροκάματο εξασφαλισμένο. Ποια κυβέρνηση; Μα αυτή που έχει καταφέρει όλα όσα έχουμε αναφέρει πολλές φορές: εξαθλίωση λαϊκών στρωμάτων και γενικότερη επίθεση στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αυτή που ακόμα και αυτά της είναι λίγα και θα επιδιώξει σε αγαστή συνεργασία με το Κεφάλαιο μεγαλύτερη ανταπίθεση και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας.
Τις άλλες ημέρες βγαίνουν οι καθωσπρεπιστές, οι απεργοσπάστες, οι ταγμένοι “σημαιάκηδες” των εκλογικών κέντρων της κυβέρνησης (διαχρονικό φαινόμενο που εντείνεται σε δεξιές διακυβερνήσεις) και αφινιάζουν κατά της δήθεν απερισκεψίας των εργαζομένων. “Ναι μεν δικαίωμα στην απεργία, αλλά… με ποιο δικαίωμα δε μου μαζεύεις τα σκουπίδια, δε με μεταφέρεις, δε με υπηρετείς εμένα ως πελάτη-δικαιούχο της υπηρεσίας/προϊόντος που προσφέρεις/παράγεις;
Την πρώτη Μαϊου όμως, με το χαρτζηλίκι στην τσέπη από τον Υπουργό… όλα είναι καλά και ουδεμία αναταραχή διαβλέπουν. Μα που πήγε το ανεκδιήγητο επιχείρημα του δικαιώματος στην εργασία το οποίο, όπως ισχυρίζεστε, δεν έχει δικαίωμα να το στερεί ο απεργός στον απεργοσπάστη;;
Αυτό είναι! Ακόμα και ο απεργοσπάστης απεργεί την Εργατική Πρωτομαγιά την οποία μετονόμασε σε σκέτη Πρωτομαγιά για να μη νιώθει και άσχημα.
Παρόλα αυτά, χρέος της εργατικής τάξης, των συνδικάτων της και της Αριστεράς είναι:
- Να επιμένει στην αντίθεση των συμφερόντων κεφαλαίου-εργαζόμενου.
- Να συνδέει ιστορικά τα κινήματα παρά τις διαφορές τους στην ταξική τους βάση πάνω στην παραπάνω αντίθεση.
- Να διατυμπανίζει ότι η συμφιλίωση εργοδοσίας-εργαζόμενου, η λεγόμενη εργασιακή ειρήνη, είναι επίπλαστη και βασίζεται στην τρομοκράτηση του ασθενεστέρου εργαζόμενου που ζει με τον φόβο της απόλυσης και της αξεπέραστης προσωπικής εργασιακής έκπτωσης.
- Να υπενθυμίζει πως θα γυρίσει κι ο τροχός…
Επειδή η ημέρα αυτή είναι παγκόσμια ημέρα ανταρσίας των εργαζομένων, έτσι διεθνιστικά ελάτε να ακούσουμε ένα τραγούδι χιλιοτραγουδισμένο και χιλιοδιασκευασμένο (Bella Ciao – εκτέλεση G.Bregovic). Εύθυμο, όσο ευθυμο και χαρούμενο είναι να μάχεσαι κατά των δειναστών σου. Για τα ιδανικά σου και τις ανάγκες σου.
http://www.esnips.com/doc/98ed5ef4-c930-49c2-bf33-e69409b4ca70/goran-bregovic—bella-ciao
http://www.youtube.com/watch?v=IPD6Q_xuF-E&feature=related (μια ακόμα ιταλική βερσιόν)
Μερικά σχετικά με την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ της 1ης Μαϊου:
http://www.sansimera.gr/archive/articles/show.php?id=256&feature=Labour_Day
http://www.ks-ee.org/?q=node/44
http://www.eksegersi.gr/keimena4/eksegersi.html




δυστυχως χρόνια μετά από την εξέγερση στο Σικάγο, τους καπνεργατες της θεσσαλονικης, την εκτελεση στην καισαριανη και τον γαλλικο μαη η πρωτομαγια ειναι αργια και οχι απεργια…
ξεχασαμε(?) και μας ξεχασαν(?) οι αγωνες…
στην αθηνα 3 πορειες… στη στοκχολμη 4. εκσυγχρονισμος…
κάποια από τα συνθήματα του Μάη του ‘68 ήταν:
“Συνδικάτα, προδοσία! (Να δεις χαρά η εργοδοσία)”
“Εργαζόμενε: Είσαι 25 χρονών αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγουμένου αιώνα”
σήμερα η 1η Μαΐου δεν είναι τπτ άλλο από μία ευκαιρία για τους συνδικαλιστές να κάνουν τα PR τους και για τους υπόλοιπους να περιχαρακωθούν.
πλέον διαμαρτυρόμαστε για την ακρίβεια…
“Οι αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων στο επίκεντρο των διαδηλώσεων της Πρωτομαγιάς”
…όταν ουσιαστικά όλα τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος αμφισβητούνται…8ώρο? συλλογικές συμβάσεις? ασφάλιση?
Το άρθρο του Ρουμελιώτη είναι πολύ μέσα στο κλίμα, αυτό που πολλοί από εμάς θέλουμε να φωνάξουμε στους απαθείς και βολεψάκηδες που βλέπυμε γύρω μας.
Αυτούς που σε γνωρίζουν και σε βλέπουν σε μία πορεία την ώρα που κάνουν βόλτα στα μαγαζιά (όπως πάντα σε μέρες απεργιών ή κινητοποιήσεων) και νομίζουν ότι είσαι από άλλο πλανήτη.
Ενώ στην πραγματικότητα από την πολύ “απελευθέρωση του πνεύματος” είναι σαν όλοι αυτοί οι αγώνες να μην έχουν γίνει και οι σύγχρονοι πολίτες, αυτοί ναι αυτοί, να έχουν έρθει από άλλο πλανήτη.
Το φοβερό είναι ότι όλοι αυτοί οι αγώνες που αναφέρει ο Ρουμελιώτης και επικαούνται στους σημερινούς αγώνες τους οι θιγόμενοι εργαζόμενοι έχουν συμβεί τα τελευταία 100-150 χρόνια.
Και παρόλη την άνθιση των ΜΜΕ, της επικοινωνίας, της ελευθερίας (δήθεν) οι λαοί γιορτάζουν την “Ανεξαρτησία τους ως έθνος” για το οποίο δεν τους κατηγορώ, αλλά να, μπορεί να έχει συμβεί πολλά χρόνια πιο πριν απο 150 χρόνια. Γιορτάζουν τους τοπικούς πολυούχους (κάμουν και λιτανείες) και κάθε λογής άλλη επέτειο εθνικοφροσύνης.
Εμείς οι κατ’ όνομα Έλληνες επιλέγουμε να διδάσκουμε τη νεολαία για τα κατορθώματα των αρχαίων υμών προγόνων και των αγωνιστών του ‘21. Σίγουρα σταθμοί στην Ελληνική ιστορία αλλά έχουμε καταντήσει με πολλές Μιράντες…
Kείμενο που μοιράζανε οι εκπαιδευτικοί κατά τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση που κάνανε πέρυσι, τα λέει απλά και όμορφα:
http://tinyurl.com/3sokne
[...] http://stigalaria.wordpress.com/2008/05/01/ergatikh-prwtomagia-2008/ [...]